Já það er að koma að því.

Krakkarnir og ég erum að fljúga til Íslands í kvöld um níu leitið. Það er mikil spenna í lofti, þótt ég viti vel að þau eru ekkert að gera sér grein fyrir því hvað er um að vera. Ég geri mér alveg grein fyrir því einnig að þau verða miður sín er þau fatta að þau geta ekki hitt pabba sinn í langan tíma en það verður þá bara enn skemmtilegra að koma til hans aftur í júlí. Mikið er búið að vera pakkað niður, er með fjórar fullar ferðatöskur og tvær minni. Ég ákvað að kaupa allar bleyjur hérna því ég geri mér grein fyrir því að þær eru rán dýrar á klakanum og er því með fulla tösku af bleyjum og þurrkum. Eitthvern vegin pakka ég alltaf allt of miklu því mér finnst betra að hafa of mikið en of lítið. Svo veit ég líka að helmingurinn af þessu kemur ekki með mér aftur út því það eru hlutir handa familíunni heima, bleyjurnar og svo á ég örugglega eftir að gefa eitthvað af fötunum hans Alexanders áður en við förum aftur heim því ekki hefur maður mikið not fyrir síðar buxur og langerma boli í kaliforníu, haha. Allavegna, þegar það verður tími til að nota það þá er ég viss um að það verði orðið of lítið á litla kall hvort eð er enda sprettur hann upp úr grasi eins og illgresi þessi elska.

Ég er mikið farin að hlakka til að heyra krakkana mína ná taki á íslenskunni get ég sagt ykkur. Þó þau tali ekki mikla íslensku eins og er þá skilja þau hana algjörlega og veit ég að um leið og þau verða mikið innan um íslenskuna og fara að leika sér við krakka á íslensku mun þetta allt koma hjá þeim. Ég geri mér einnig alveg grein fyrir því að um leið og við komum aftur út hingað á það eftir að detta mikið niður hjá þeim en það eina sem ég vona er að þau haldi áfram að skilja íslenskuna fullkomlega og geti allavegna í framtíðinni gert sig skiljanleg á íslensku. Ég geri mér alveg grein fyrir því að þau munu aldrei tala hana eins og ég geri því dags daglega hafa þau bara mig til að tala íslenskuna við. Það er allt annað ef báðir foreldrarnir tala sama tungumálið því það gerir hlutina miklu auðveldari. Við Jason tölum mikið um það að þegar þau verði eldir væri gaman að senda þau sem skiptinema til Íslands í eitt ár, það er ef þau vilja. Ég er viss um að það myndi gera þeim mikið gott fyrir framtíðina. Mig langaði alltaf að fara sem skiptinema þegar ég var yngri en þar sem það gerðist ekki fór ég bara í staðin sem aupair til USA þegar ég var að verða 19 ára. Þótt það hafi nú ekki endað sem best veit ég að það var mikil og góð reynsla fyrir mig.

Jæja það er tími til kominn að skella börnunum í sturtu og fara að taka okkur til. Við eigum 3ja tíma ferðalag til Boston fyrir höndum í dag til að koma okkur í flugvélina til Íslands. Við sjáum síðan alla heima í fyrramálið.

Knús og kossar,
Sigurborg og co.