Þar sem árið er senn að líða....

... er ekki við hæfi að líta aðeins um öxl og rifja upp liðið ár. Mikið var um að vera á þesu ári hjá okkur litlu fjölskyldunni. Ég mamman byrjaði mína síðustu önn í háskólanum um síðustu áramót sem einkenndist af vettvangsnámi í 16 vikur. Skiptist í 8 vikur að kenna 1sta bekk og 8 vikur þar á eftir sem ég kenndi 4ða bekk. Eftir að því lauk lauk hinum langþráða draumi mínum að útskrifast úr háskóla og sá dagur var 10 maí 2008, þar sem ég gekk yfir sviðið á Norfolk State University og tók við "diplóma" mínu, sem var tómt umslag því hit eiginlega diplóma átti að verða sent heim. Ekki vildi svo betur til en ráðgjafi minn í NSU gleymdi að segja mér frá einu fagi sem ég átti eftir að taka og kom það ekki í ljós fyrr en of seint svo því miður var ég ekki tilnefnd Maí 2008 stúdent. Með þökk eins besta kennara í NSU þá fékk að taka þennan kúrs á netinu í haust þó hann væri bara kenndur í skólanum en hún var öll að vilja gerð til að hjálpa mér. Þannig að í staðin fyrir að vera maí 2008 stúdent er ég desember 2008 stúdent. Ég byrjaði samt í masternámi í haust og er nú að taka master í special education á netinu hjá Liberty University og gengur svona þrusu vel!

Á meðan mamman var að kenna síðastliðið vor fóru litlu krílin á leikskóla sem var ansi erfitt fyrir litla prinsinn sem og buddu foreldranna. Við áttum að fá styrk í gegnum herinn þar sem við erum láglaunuð og ég í skóla en því miður gekk hann aldrei í gegn. Bévítans fyrirtækið sem annaðist þennan styrk var alltaf að koma með nýja og nýja afsökun hvers vegna við værum ekki búin að fá greiddan út styrkinn þannig að eftir að við vorum búin að eyða $3200 á tveimur mánuðum fyrir fulla daggæslu fyrir bæði krílin ákváðu foreldrar mínir að koma til okkar og passa prinsinn og prinsessuna. Litli prins var heldur betur ánægður því hann var alla tíð óánægður með að vera skilinn eftir í gæslunni, mömmunni til mikillar mæðu á hverjum einasta morgni. Litla prinsessan fékk hins vegar að fara í leikskólann þrisvar í viku í staðin fyrir á hverjum degi því hún undi sér vel þar. Prinsessan læri svo mikið á því að vera á leikskólanum, allt frá leiksksólalögum, umgangast önnur börn og kurteisi svo eitthvað sé nefnt. Hún hætti síðan á leikskólanum í maí, á sama tíma og mamman var búin að kenna og fór ekkert aftur eftir það.

Þetta vor fengum við litla fjlskyldan einnig að vita að við værum að fara að yfirgefa Virginíu Beach á árinu, svolítið sem við vissum full vel að myndi gerast en engann, ekki einu sinni manninn minn óaði fyrir því sem koma skyldi. Í upphafi árs kom yfirmaður ektamannsins til hans og sagði honum að hann vildi setja hann á skip sem væri í smíðum upp í Maine og yrði tilbúið til notkunar haustið 2009. Ekki var búið að ákveða hvar skipið myndi eiga heimahöfn á þessum tíma, það eina sem við vissum var að það yrði eitthvers staðar í Kyrrahafinu. Eina sem hann fékk að vita var nafnið á skipinu (USS Wayne E Meyers, DDG-108) og að við myndum fara frá Norfolk í janúar 2009 til Maine, vera þar þangað til skipið yrði tilbúið og síðan flytjast þaðan þangað sem skipið á að fara. Þið getið ekki ímyndað ykkur hvað ég var ánægð með þetta plan. Ekki einungis myndum við vera að fara að flytjast á nýjan stað og fá að kynnast nýjum hlutum, heldur vorum við að flytjast til New Englands sem er svæðið þar sem Boston or Rhode Island er, sem sagt fjölskyldan hans Jason yrði ekki nema í 3ja tíma akstri frá okkur og við værum í 1.5 tíma akstri frá Boston sem er bein leið heim. Okay, ég veit að þetta átti ekki að vera langur tími en guð það sem ég hlakkaði til að flytja til Maine! Jæja, þetta var það sem við fengum að vita í febrúar. 

Síðan kom maí, rétt áður en mamma og pabbi fóru aftur heim til Íslands kom Jason heim snemma einn daginn með ekki svo góðar fréttir. Hann sagð mér að hlutirnir hefðu aðeins breist, eða heldur betur breist! Í staðin fyrir að fara til Maine í janúar væru þeir að senda okkur öll til San Diego í Kaliforníu í endan á júlí því hann ætti að fara í skóla þar sem byrjaði 4 ágúst! Þetta kom heldur betur sem sjokk á okkur öll, meira á mig held ég en hann og get ég alveg sagt ykkur eins og er ég er enn þann dag í dag reið út í herinn vegna alls sem hefur gengið á. Í fyrsta lagi, þá var engin þörf á að senda okkur hingað til San Diego svona fljótt! Skólarnir sem ektamaðurinn var í fyrst tvo mánuðina hérna var fyrir útbúnað sem verður ekki einu sinni á skipinu hans, en auðvitað gott að hafa í framtíðinni ef hann fer eitthvern tíman á skip sem hefur þann búnað. Við erum búin að búa hérna í 5 mánuði, af þeim eru einungis 6 vikur þar sem hann var í skóla sem hann virkilega þarfnaðist. Helmingurinn af skipsfélögum hans er enn í Norfolk, eða voru sendir til Norfolk. Og núna stendur hann frammi fyrir því að eiga einn skóla eftir hérna í San Diego og síðan vitum við ekki meir. Eftir 31. janúar gæti hann verið sendur til Maine hvenær sem er en við vitum að hann fer alla vegna til Maine fyrir júní 2009. Það sem ég er að reyna að koma að er að við hefðum getað verið áfram í Norfolk þangað til tími væri komin til að fara til San Diego á næsta ári. Í staðin fyrir að sitja frammi fyrir því að þurfa að vera hérna ein og yfirgefin í San Diego þar sem ég þekki varla sálu meðan hann er í Maine og þangað til skipið kemur hingað þá gæti ég hafa verið í Norfolk þar sem ég átti mínar vinkonur og væri pottþétt komin með starf sem kennari. En nei, ég sé fram á að vera hérna ein fram að jólum á næsta ári og veit ekki enn hvort Jason verði kominn heim fyrir næstu jól, getur vel verið að þeir komi ekki heim fyrr en eitthvern tíman eftir það. Skipið átti í upphafi að leggja af stað frá Maine í byrjun ágúst 2009 og vera komið hingað til San Diego í byrjun októbers. Nú þegar er komin 6 vikna seinkun á brottför frá Maine þannig að við erum að horfa fram á að hann missi af 4ra ára afmæli Penelope Elínar og Thanksgiving og jafnvel jólunum! Þannig að þið skiljið kannski af hverju ég er reið og pirruð út í herinn!

Áður en för okkar hófst hingað fengum við marga góða gesti að heima til Virginíu. Mamma og pabbi voru hjá okkur í heila þrjá mánuði og var það alveg yndislegur tími! Síðan 2 vikum eftir að þau fóru heim kom bróðir minn og familía til okkar í 3 vikur og var það alveg YNDISLEGT að hafa þau hjá okkur og sakna ég þeirra endalaust mikið, sem og mömmu og pabba auðvitað.

Já við höfum sem sagt búið hérna í Kalíforníu í 5 mánuði og ég hef ekki ennþá vanist því vel að eiga heima hérna. Hlutirnir eru svo ALLT öðruvísi hérna á vesturströndinni en á austurströndinni, kúltúrinn allt annar og sólin svo MIKLU sterkari. Ég þarf virkilega að fara að kaupa mér sterkari (dekkri) sólgleraugu því ég er með konstant hausverk er ég fer út. Ferðalagið hingað yfir var samt skemmtilegt og við sáum og hittum marga sem ég mun lifa á lengi. Við byrjuðum að keyra frá Virginia Beach til hennar Þóru minnar og gistum hjá henni okkar síðust nótt í VA! Ég gerði mér ekki grein fyrir því hversu erfitt það yrði að segja bless við eina af mínum bestu vinkonum fyrr en morguninn sem við fórum. Enn þann dag í dag klökkna ég yfir að hugsa til þess dags og mér leið eins og við myndum aldrei hittast aftur, þó ég viti að svo sé ekki. Og ekki leið mér betur að hugsa til þess að Penný og Alicia Rós ættu ekki eftir að hittast allavegna einu sinni í viku til að leika sér saman. Ótrúlegt en satt, og munið að þessar skvísur eru einungis 3ja ára gamlar, muna þær enn eftir hvor annarri og Penný spyr stöðugt um að fara að hitta hana Sósó sína og er í ímyndunarleik við Sósó (viðurnefni Aliciu Rós). Við keyrðum frá VA til Kentucky og hittum þar hana Sigurborgu frænku mína og manninn hennar áður en við héldum að stað aftur næsta morgun til Indiana. Við gistum eina nótt í IN og hittum Sabrinu og fjölskyldu. Þaðan lá leið okkar til Omaha Nebraska þar sem Sóley frænka var svo yndisleg að leyfa okkur að gista. Það var yndislegt að hitta hana og manninn hennar og litla krúttið hennar hana Sophiu. Eftir það keyrðum við eina leiðinlegustu leið sem ég hef nokkurn tíman keyrt, yfir South Dakota til að sjá Mount Rushmore National Park.... þar sem forsetarnir eru höggnir út í grjótið :o) Eftir þessa leiðinlegu leið var það vel þess virði er við keyrðum upp að fjallinu, þvílík fegurð sem það var og eitthvað svo súrealískt að vera komin þangað. Eftir það lá leið okkar aftur í gegnum landslag sem minnti mig heldur betur á íslensku heiðarnar, ekkert nema grjót og mosi, engin tré heldur bara runnar hér og þar og ekkert hús að sjá nema endrum og eins. Þetta var Wyoming fylki og útsýnið bættist ekki fyrr en við vorum komin til Colorado. Við gistum í Denver, Colorado í eina nótt og héldum svo af stað í gegnum fallegasta landslag sem ég hef nokkurn tíman upplifað, The Rocky Mountains. Við keyrðum í gegnum hvert skíðalendið á eftir öðru, Aspen, Vail (þar sem við stoppuðum bara til að geta sagt að við höfum komið þangað) og fjalladýrðin var undurfögur og mögnuð. Við keyrðum í 11 þúsund feta hæð og fengum hellur í eyrun á leiðinni upp sem rifnuðu frá á leiðinni niður. Það voru skilti út um allt sem sögðu stóru vöruflutningarbílunum að keyra niður með handbremsuna á og ekki í meira en öðrum gír, og á víð og dreif voru svona "break emergency" hæðir, þar sem þungu bílarnir gætu keyrt upp á móti ef bremsurnar biluðu til að forðast umferð! Við því tók svo Utah sem einkenndist af eyðmörk á eftir eyðimörk og ekki var það landslag neitt síðra. Við gistum eina nótt í Utah áður en haldið var til Las Vegas Nevada þar sem við gistum á þvílíkt flottu hóteli í eina nótt! Las Vegas var einn af öðrum stöðunum sem ég hélt ég myndi aldrei á lífinu koma til (Mount Rushmore var hinn) og aftur kom þessi súrealíska tilfinning upp í huga mínu og fannst mér eitthvað svo óraunverulegt að ég væri þarna. Aðeins eitt skemmdi fyrir þann daginn, og það var sú tilfinning að daginn eftir yrðum við komin til San Diego, borgin sem við myndum kalla "heim" allavegna næstu 3-4 árin. Það var furðuleg tilfinning og mjög svo drungin tilfinning og alla leiðina frá Las Vegas til San Diego (5 tíma asktur) var ég með heimþrá, heimþrá til Virginia og langaði mest að hoppa upp í næstu flugvél og fara "heim". Ég átti mjög svo erfitt hérna fyrsta mánuðinn. Að búa á hóteli með 2 litla gríslinga í 3 vikur var hræðilegt og eitthvað sem ég þarf vonandi ekki að gera aftur, allavegna ekki með svona lítil börn. Penelope spurði mig stöðugt hvenær við myndum fara heim og þá meinti hún heim til Sósó! Það var einmannalegt hérna enda þekktum við engann. 

Svo loksins fengum við húsnæði á vegum hersins, fallegt raðhús á þremur hæðum sem er eitthvað um 170 fermetrar (1700 square feet!) með bílskúr en litlum sem engum garði. Fallegur staður samt, community sundlaug og klúbbhús þar sem er líkamsræktaraðstaða frítt! Ég kynntist stelpu hérna sem á tvö börn á sama aldri og mín og við hitumst reglulega í ræktinni og förum svo með börnin út að leika. Maðurinn hennar og Jason hafa orðið góðir vinir og förum við til þeirra á morgun gamlárskvöld! Skólinn byrjaði í endan á ágúst og hefur gengið yndislega vel, er eins og þeir kalla hérna í USA "straight A student" í masternámi mín enn sem komið er allavegna. Þótt við séum svolítið einmanna hérna samt ennþá þá veit ég að einn góðan veðurdaginn mun þetta allt koma. Ég er núna að bíða eftir prófskírteini mínu frá NSU svo ég geti sótt um kennaraleyfið mitt og farið að sækja um vinnu, því hérna í Kaliforníu þá fær maður ekki einu sinni að sækja um fyrr en maður er komin með leyfði í hendurnar!

Jæja þetta er orðið ansi langt og þakka ég hverjum og einum sem nennti að lesa í gegnum þetta allt saman. Ég vil bara þakka öllum þeim sem hafa komið hingað inn og lesið á þessu ári og vona að þið haldið áfram á því næsta. 

Gleðilegt nýtt ár og skjótið upp nokkrum flugeldum fyrir mig heima á klakanum.

Knús,

Sigurborg og co. San Diego