sorgleg stund....

.... sem er samt búin að vera í loftinu í næstum heilt ár en móðurbróðir hans mansins míns lést í kvöld á heimili sínu eftir langvarandi baráttu við krabbamein í heila, lungum og eitlum. Eins og ég sagði þá er hann búinn að vera að berjast við þetta í heilt ár, var fyrst sagt að hann ætti nokkra mánuði eftir ólifað en fór í lyfjameðferð og geisla og hálfu ári seinna var hann enn á lífi. Við litum t.d. við hjá honum er við fórum til Rhode Islands í sumar og þó hann hafi verið svolítið hrörlegur leit hann alls ekkert svo illa út. Hann hefur alla tíð verið rosalega góður við okkur og mér alltaf fundist hann mikið halda upp á Jason. Hann leit á Penelope og Alex sem sín eigin barnabörn að okkur fannst og var ekkert nema yndislegur við okkur í hvert skipti sem við komum til Rhode Islands. Fyrir viku síðan fékk Jason símhringingu frá syni hans því hann hafði beðið son sinn að spurja Jason hvort hann myndi vera líkberi við jarðaför sína. Jason sagði mér eftir á að þetta hafi verið eitt það furðulegasta símtal sem hann nokkurn tíman hafi átt en eitthvað hefur hann haft það á tilfinningunni að hann ætti ekki mikið eftir. Ég er miður mín fyrir hönd sonar hans og mömmu Jason´s og tók ég ekki annað í mál en við öll færum og yrðum við jarðaförina þótt það sé stutt til jóla. Við ætlum að fara á þriðjudaginn og koma heim á sunnudaginn. Mamma hans Jasons var búin að kaupa flug hingað til okkar á sunnudaginn og ætlaði að vera yfir jólin þannig að við munum öll fara á sunnudaginn hingað til San Diego þó með sitthvoru flugfélaginu.

Lífið er hverfult, verið því þakklát fyrir það sem þið eigið og fyrir alla þá sem þið eigið að í lífi ykkar. Ég veit með sjálfa mig fell ég oft í þá grifju að finnast ég ekki eiga nógu flott húsgögn, eða nógu flottan bíl, og ekki á ég flott föt. EN, ég á yndislega fjölskyldu, yndislegan mann og ein þau bestu börn sem til eru (eða svo finnst mér), og þá yndislegustu og bestu vini sem til eru í þessum heimi. Ég geri mér stundum ekki nógu mikið grein fyrir því hversu rík ég er... þótt peninga eigi ég ekki í tonnatali þá er ég rík á annan hátt. Ég hreinlega veit ekki hvað ég myndi gera ef einn af þessum hlekkjum sem tengjast mér myndi bronta og falla frá. Ég veit ekki hvernig ég myndi höndla það en eflaust, þegar sá tími mun koma mun ég höndla það á allt annan hátt en ég ímynda mér í dag. Ég sé mig fyrir mér lamast úr sorg, ekki getað stigið í fæturnar og langað bara að gefast upp. Ég er samt viss að svo verði ekki. 

Gerið mér samt einn greiða. Knúsið ástivini ykkar og fjölskyldu ekstra vel í dag og segið þeim að þið elskið þau því maður veit aldrei.......

Allavegna, ef ég læt ekkert heyra í mér fyrr en eftir næstu helgi vitið þið af hverju.

Knús,

Sigurborg